Η Ελληνική γη, η μητέρα γη,
φροντίζει τα παιδιά της,
άσχετα με την διαγωγή τους,
άσχετα με την αδιαφορία τους γι’ αυτή,
άσχετα με την κατάχρησή τους…
Απολαμβάνουμε τα αγαθά που μας προσφέρει,
χαιρόμαστε τα χρώματά των θησαυρών της,
θαυμάζουμε το μέγεθός τους,
απολαμβάνουμε την γεύση τους και
δημιουργούμε αριστουργήματα γεύσης
που ομορφαίνουν την καθημερινότητά μας…
Φοβάμαι, όμως μήπως όλα αυτά γίνουν ανάμνηση…
μήπως φτάσουμε να τα πληρώνουμε και σαν θησαυρό…
